14 Şubat sevgililer günü. Sevgililere kutlu olsun diyelim. Sevgili deyince akla “aşk” gelir. Aşk ise bir sevgililik durumunu çağrıştırır hemen. Ama aşk tek taraflı /platonik olur bazen. Bu durumda aşk adına acılar, intiharlar, cinayetler yaşanır. Platonik ya da karşılıklı olsun, cinsiyetler birbirinin “mülkü” olurlar âşık olunca. Hatta birbirine “namus” olurlar bu memlekette. Oysa namusun cinsiyetle ilgisi sorunlu bir ilgidir. Namus, zihniyette, samimiyette aranmalıdır önce, vücudun başka bir yerinde değil. Aşk, cinsiyetler arasında hoş bir oyundur aslında. Sevgililik durumu da öyle kavranmalıdır. Böyle kavranmadığı için kadın cinayetleri bir tür “ata sporu” oldu bu coğrafyada. Söz konusu mülkiyetçi bir psiko-sosyal kültür ve davranış kalıbının ürettiği sevgi de sorunlu bir sevgi olmaktan kurtulamıyor.

Sevgililik cinsellik arzusudur; cinsellik, kadın ve erkeğin bedenini tanıma, bedensel hazları kutsama pratiğidir. Sevgililik durumuna böylesi estetik giysiler giydirmek varken, insanlar o hoyrat (mülkiyetçi) elbiseleri neden ruhlarına biçerler anlamıyorum doğrusu.

Âşık, ruhun tatminsizliğinden bedenin tatminine doğru giden yolda kendini bulur. Âşık kişi, sevgiliyi kaybetme endişesi ve korkusu içindedir. Aşkın nesnesi henüz tam olarak ele geçirilemediği, cinsel arzunun hüküm sürdüğü dönem aşkın en yıkıcı hali olarak ortaya çıkar. Uzmanlar aşkı bir yoksunluk olarak niteler ve patolojik bir vakıa olduğuna işaret ederler. Freud ve benzeri bilim insanları aşkın bir ruh hastalığı olduğunu söylerler mesela. Onlara göre aşk, ruhla beden arasındaki ilişkiyi bozmakta ve dolayısıyla deliliğe giden yolu açmaktadır.

Yeni ve orijinal (!) bir cümle daha kurmam gerekirse, cinselliğin vesayeti altındaki sevginin adıdır aşk. Vesayetin türlü türlü halleri var, biri de bu... Bu iyi bir şey mi, kötü bir şey mi ona da siz karar verin.

Tüm bunlar bir yana, öyle anlaşılıyor ki insan soyu cinsellikten vazgeçmediği sürece âşık olmaya devam edecek. Baki olan bu...

Yazarın diğer yazıları için tıklayınız